20 september
De eerste keer op een nieuwe luchthaven is het altijd even zoeken naar de juiste uitgang. Mijn vriend belde op naar de buurvrouw van Rinell, die met haar auto zou brengen naar het overnachtingsadresje voor een week. Mijn voornaam op een klein papiertje was niet nodig want na twee minuten wachten in de warme buitenlucht stopte ze netjes naastmijn vriend en mij.
Op de snelweg was het tamelijk druk, dat veranderde toen we de bochtige weggetjes door de Ardéche namen.
Rond vijf uur stopte de buurvrouw naast de typische Franse boerenwoning van Rinell en haar man. Een week lang konden mijn vriend en ik genieten van deze heerlijke streek van Frankrijk. De ontvangst in Rinells grote achtertuin met zwembadje had ik al verwacht, op haar website had ze veel foto's geplaatst over haar bed and breakfast.
Het welkomstdrankje op het terras ging er zeker in na drie uur rijden in de auto. We zouden deze week de actieve tour door het wandelgebied volgen, wat wilde zeggen, veel wandelen met bezoek aan een grot. Maar daar hield Rinell gelukkig nog even haar mond over. Iedere avond zou ze voor vijf personen een themamaaltijd koken, dat was haar manier om ons te laten kennismaken met haar kookkunsten. De extra gast was haar nicht, een slanke en atletisch gebouwde vrouw. Haar man en puberkind had ze achtergelaten in haar huis in Amsterdam.
21 september
Deze zaterdag was bewolkt en weinig kans dat de zon zou doorbreken. Mijn vriend hield van uitslapen, het zou tot negen uur duren voor hij daadwerkelijk opstond.
De eerste ochtendwandeling zou volgens Rinell twee uur duren. Uiteindelijk vielen de regendruppels pas op de laatste kilometer. Mijn broek was vooral bovenaan nat, toch besloot ik het te dragen. Ook een tweede douche op de ochtend sloeg ik ook over. Mijn vriend deed dat echter niet.
De grote huiskamer met open keuken en trap naar boven zag er donker uit. Het uitzicht door het lange raam op de achtertuin en de bosrand riep het typische vakantiegevoel op. Alleen de plafondlampen boven de lange tafel gaven dat licht waardoor er een prettige sfeer ontstond.
Om een leuk spelletje te doen aan de lange tafel of een boek te lezen was er op deze zondagmiddag niet bij. De tv stond aan op FOX SPORT en Erik bakte de hamburgers die als lunch diende voor mijn vriend en mij. Meer dan het voetbal kijken deden we niet.
Het korte wandelingetje naar het piepkleine dorpskerkje was ook met de paraplu haast niet te doen. We gingen er niet naar binnen, want er was gezegd dat de kerkdeur was afgesloten. Achteraf gaf ik mijn vriend gelijk dat we na twee minuten weer terug waren in 'l Experience. We hadden nog geen honger en daarop had Rinell gerekend. Ze woonde al lang genoeg in deze streek dat ze wist waar je lekkers kon kopen.
22 september
Even voor zes uur reden we met haar Fiat Mini naar de Fromage boer op de hoge bergtop. Het eerste autoritje gaf een idee wat het is om in deze auto te rijden. De steile zandweg was niet het meest geschikte weggetje om bovenaan bij de kaasboerderij te geraken. We kochten in het kamertje dat hoorde bij de grote boerderij de kleine kaasjes en mijn vriend ook de geitenmelk. Ik was misselijk geworden sinds het instappen in de Fiat Mini. Ik durfde dus geen kaasje te proeven toen de jonge verkoopster dat vroeg.
Even verderop werden de geiten gemolken in de stallen. De jonge kaasboer had behalve zijn geiten ook een vrouw en jonge dochter rondlopen. Het voeren van de geiten gebeurde in afzonderlijke bakken waar op het zelfde moment de uiers melk gaven, afgevoerd in spuitslangen voor verder gebruik.
23 september
Voor de wandeling vanaf het plaatsje Rocles liep de Franse buurman van Rinell mee. Door de steil straatjes liepen we het door het dorp en wat volgde liep praktisch de berg op. Na een uur probeerde ik een paar Franse woordjes uit op de buurman, maar met zijn bezwete gezicht en kapot blouse verstond hij er weinig van. De laatste zware kilometers over het asfalt mochten mijn vriend en ik gebruik maken van de Fiat Mini van Erik. Op het uitzichtpunt stond in de vorm van een half rondje, de vele cols op het plateau. Ik raakte helemaal gedesoriënteerd van de vele bergen, maar wilde beslist de uitkijktoren een paar meter verderop niet in.
24 september
Het ontbijt was een uur eerder dan gisteren zodat we op tijd met de Fiat Mini op weg konden. De gekozen wandeling van Rinell begon na een weg met ontelbare bochten, met een breed rotspad om hoog. Het zwarte kunstwerk waarover Rinell sprak bevond zich daar waar je alle richtingen kon opkijken. Het had zwarte houten palen en was tevens rustpunt. De talloze bergen met bomen en heide waren ontelbaar. Na het zien van de brommende gele tractor op de heuvel begon het bos. De bestuurder zat een kilometer terug te eten in zijn schaftkeetje. Rinell vermoedde dat een lopende motor betekende dat de tractor bleef draaien en niet afsloeg wilde de bestuurder straks verder gaan met zijn werk. Het bordje met VALGORGE waren een aanwijzing om weer terug te gaan naar bed and breakfast. Mijn vermoeden dat ik de achtertuin van Rinell zag klopte niet. Pas verderop zag ik de straat en het ouderwetse tuinhek van het bed and breakfast.
25 september
De aankomst in Largentiere was in bewolkt weer. In het stadje bevond zich behalve een wekelijkse markt ook een apotheek waar Rinell haar gymnastieklessen gaf. Ze zette mijn vriend en mij af vanwaar we in vijfminuten naar de markt konden wandelen.
Eind september was het marktplein met niet meer dan tien kraampjes gevuld. Het kleine stadscentrum was leuker. Een wirwar van straatjes betekende kort wandelen van de ene na het andere souvenirwinkeltje en cafeetjes.
Om twee uur kwam de Fiat Mini van Erik aangereden voor een autoritje naar Caverne Du Pont d'Arc. Een park dat behalve een ondergronds grottenstelsel ook een klein museum en een zalencomplex bevatte. Vlak voor het grottenstelsel genoten mijn vriend en ik van het Belverdere uitzicht.
Bij de ingang van de grotten konden we de Nederlandse audiogids in onze oren horen, want de Franse taal van de echte gids konden we niet verstaan. Een taalprobleempje dat eenvoudig werd opgelost.
Na anderhalfuur zagen we weer het daglicht. In de Fiat Mini zagen we van grote hoogte vele rookwolken van een ontstane brand bij een restaurant. Een kwartier eerder hadden we de Franse brandweer wagen zien voorbij reden. Voor mij gevoel reden we dankzij de ervaring van rijschoolleraar Erik soepeltjes terug naar het bed and breakfast.
26 september
Het tweede stadje had een grotere markt en heette Joyeuse. Voordat mijn vriend de Bar hadden gevonden om te plassen waren we al twee kilometer aan marktkraampjes langsgelopen. Nadien bereikte we ook de cd's en platen verkoopman, wat mij vooral interesseerde. Ik houd van popmuziek.
De korte heuvelwandeling langs huisjes en een kerk deed ons stoppen bij een muziekgebouw. Er werden muzieklessen gegeven. Nadat we na een half uur terugkwamen viel er geen muziek te luisteren. De directrice van de school wilde alleen schoolleerlingen toelaten. We vonden het niet erg.
Rinell zag ons zitten op de trapjes bij het kleine parkeerterrein. Haar besluit de pizza's te betalen was al eerder afgesproken en dus volgden we haar terug naar de grote markt. Ze had het beste voor met ons als weekgasten tijdens de wandelingen.
Haar bed en breakfast bood voor mijn vriend en mij genoeg ontspanning. Het zwembad lag weliswaar vol met verzopen vliegen en spinnen, ik durfde er nog wel met mijn benen. Zo laat in september vond Erik het niet meer nodig de diertjes eruit te scheppen. Het schepnet lag er nog wel, op de houten planken die diende als terras tussen het huis en het zwembadje.
Het zien van de beboste bergwand nodigde uit tot relaxt zitten en een klein drankje te nemen uit wat ze in BOSCH koelkast had staan. Het bewolkte weer was sinds afgelopen zondag veranderd in veel zonneschijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten