Wandelingen en kleine stadjes

27 september

Deze ochtend had mijn vriend besloten lang uit te slapen. Ik stapte om half negen de open huiskamer binnen voor het ontbijt. Mijn vriend vertoonde zich pas een uur later. Rinell werd niet boos toen we een uur later dan gepland wegreden met haar Fiat Mini. Een goed besluit vond voor een gastvrouw die ook moet denken aan haar eigen te geven lessen in de dorpjes in de buurt. Ze reed ons naar Vernon voor een rondwandeling van tien kilometer. Over rotspaadjes en op het laatst een bochtige asfaltweg weer terug naar het startpunt. Om voor een tweede keer over het riviertje te rijden viel op, omdat eerder een naakte man in het water had gebaad. Nu had niemand zich meer in het koude water gewaagd. De aankomst bij 'l Experience was niet anders dan eerder keren.

 

28 september

De laatste ochtend voor mijn vriend en ik naar Lyon vertrokken was aangebroken. Rinell reed ons naar iets wat veel weg had van het Nederlandse Madurodam. Het lag op een hoge berg naast een oude boerderij.

De oude en magere man was al 23 jaar aan het werk om een klein dorpje te bouwen van harshout van de bomen en andere natuurlijke materialen. Er waren geen voertuigen te bekennen, wel huisjes en poppetjes die de lokale bevolking voorstelde. Een oplopend wandelpad liep tussen alle inelkaar geknutselde kunstwerkjes van het dorp. Van wat modelbouwers nodig hebben om hun miniverzameling neer te zetten in huis, had deze man het in zijn achtertuin opgebouwd.

Rinells wandeling tot waar de Fiat Mini van Erik ons zou ophalen kon ik nog steeds met gemak lopen waarbij we eenmaal een dood weggetje met gras aantroffen.

Nog eenmaal wilde mijn vriend en ik het echte Valgorge verkennen wat op een kwartier lopen lag van 'l Experience. Een kleine expositie in een oude winkel en de Jardin Publique hadden we snel gevonden en was genoeg voor twee uur in het dorpje. De laatste avond betekende niet bijzonders.


29 september

Nog voor het daglicht zich aandiende verlieten we in de Fiat Mini van Rinell haar bed and breakfast. De vakantieweek zat er voor mijn vriend en mij op. We moesten op Aerporto Lyon zijn om het vliegtuig te halen. Maar eerst gingen mijn vriend en ik het prachtige Lyon bezoeken. Na het afzetten onder het station Le Part Dieu was het afscheid kort maar krachtig. De prachtige kaart met een steegje met groene bomen kon Rinell onmogelijk vergeten zijn en dus kuste ze mij voor een tweede keer. Zonder de koffers wandelden we door de straten naar de hoogste heuvel van de stad.

Na twee bruggen en genoeg wandeltrapjes bereikte we ons doel. Om van het uitzicht te genieten en een kerk te bezoeken waren genoeg om het tot drie uur uit te houden. De luxe en dure tram koste ons 13,60 Euro voor een ritje naar de luchthaven. Een week geleden waren we hier nog opgehaald met de auto van de buurvrouw van Rinell. We eindigden opnieuw in de zon wat ons het natte weer in Nederland voor even deed vergeten. Met een flinke vertraging steeg het vliegtuig op terug naar Schiphol Airport.

 

Wandelingen en kleine stadjes

20 september

De eerste keer op een nieuwe luchthaven is het altijd even zoeken naar de juiste uitgang. Mijn vriend belde op naar de buurvrouw van Rinell, die met haar auto zou brengen naar het overnachtingsadresje voor een week. Mijn voornaam op een klein papiertje was niet nodig want na twee minuten wachten in de warme buitenlucht stopte ze netjes naastmijn vriend en mij.

Op de snelweg was het tamelijk druk, dat veranderde toen we de bochtige weggetjes door de Ardéche namen.

Rond vijf uur stopte de buurvrouw naast de typische Franse boerenwoning van Rinell en haar man. Een week lang konden mijn vriend en ik genieten van deze heerlijke streek van Frankrijk. De ontvangst in Rinells grote achtertuin met zwembadje had ik al verwacht, op haar website had ze veel foto's geplaatst over haar bed and breakfast.

Het welkomstdrankje op het terras ging er zeker in na drie uur rijden in de auto. We zouden deze week de actieve tour door het wandelgebied volgen, wat wilde zeggen, veel wandelen met bezoek aan een grot. Maar daar hield Rinell gelukkig nog even haar mond over. Iedere avond zou ze voor vijf personen een themamaaltijd koken, dat was haar manier om ons te laten kennismaken met haar kookkunsten. De extra gast was haar nicht, een slanke en atletisch gebouwde vrouw. Haar man en puberkind had ze achtergelaten in haar huis in Amsterdam.

21 september

Deze zaterdag was bewolkt en weinig kans dat de zon zou doorbreken. Mijn vriend hield van uitslapen, het zou tot negen uur duren voor hij daadwerkelijk opstond.

De eerste ochtendwandeling zou volgens Rinell twee uur duren. Uiteindelijk vielen de regendruppels pas op de laatste kilometer. Mijn broek was vooral bovenaan nat, toch besloot ik het te dragen. Ook een tweede douche op de ochtend sloeg ik ook over. Mijn vriend deed dat echter niet.

De grote huiskamer met open keuken en trap naar boven zag er donker uit. Het uitzicht door het lange raam op de achtertuin en de bosrand riep het typische vakantiegevoel op. Alleen de plafondlampen boven de lange tafel gaven dat licht waardoor er een prettige sfeer ontstond.

Om een leuk spelletje te doen aan de lange tafel of een boek te lezen was er op deze zondagmiddag niet bij. De tv stond aan op FOX SPORT en Erik bakte de hamburgers die als lunch diende voor mijn vriend en mij. Meer dan het voetbal kijken deden we niet.

Het korte wandelingetje naar het piepkleine dorpskerkje was ook met de paraplu haast niet te doen. We gingen er niet naar binnen, want er was gezegd dat de kerkdeur was afgesloten. Achteraf gaf ik mijn vriend gelijk dat we na twee minuten weer terug waren in 'l Experience. We hadden nog geen honger en daarop had Rinell gerekend. Ze woonde al lang genoeg in deze streek dat ze wist waar je lekkers kon kopen.

22 september

Even voor zes uur reden we met haar Fiat Mini naar de Fromage boer op de hoge bergtop. Het eerste autoritje gaf een idee wat het is om in deze auto te rijden. De steile zandweg was niet het meest geschikte weggetje om bovenaan bij de kaasboerderij te geraken. We kochten in het kamertje dat hoorde bij de grote boerderij de kleine kaasjes en mijn vriend ook de geitenmelk. Ik was misselijk geworden sinds het instappen in de Fiat Mini. Ik durfde dus geen kaasje te proeven toen de jonge verkoopster dat vroeg.

Even verderop werden de geiten gemolken in de stallen. De jonge kaasboer had behalve zijn geiten ook een vrouw en jonge dochter rondlopen. Het voeren van de geiten gebeurde in afzonderlijke bakken waar op het zelfde moment de uiers melk gaven, afgevoerd in spuitslangen voor verder gebruik.

23 september

Voor de wandeling vanaf het plaatsje Rocles liep de Franse buurman van Rinell mee. Door de steil straatjes liepen we het door het dorp en wat volgde liep praktisch de berg op. Na een uur probeerde ik een paar Franse woordjes uit op de buurman, maar met zijn bezwete gezicht en kapot blouse verstond hij er weinig van. De laatste zware kilometers over het asfalt mochten mijn vriend en ik gebruik maken van de Fiat Mini van Erik. Op het uitzichtpunt stond in de vorm van een half rondje, de vele cols op het plateau. Ik raakte helemaal gedesoriënteerd van de vele bergen, maar wilde beslist de uitkijktoren een paar meter verderop niet in.

24 september

Het ontbijt was een uur eerder dan gisteren zodat we op tijd met de Fiat Mini op weg konden. De gekozen wandeling van Rinell begon na een weg met ontelbare bochten, met een breed rotspad om hoog. Het zwarte kunstwerk waarover Rinell sprak bevond zich daar waar je alle richtingen kon opkijken. Het had zwarte houten palen en was tevens rustpunt. De talloze bergen met bomen en heide waren ontelbaar. Na het zien van de brommende gele tractor op de heuvel begon het bos. De bestuurder zat een kilometer terug te eten in zijn schaftkeetje. Rinell vermoedde dat een lopende motor betekende dat de tractor bleef draaien en niet afsloeg wilde de bestuurder straks verder gaan met zijn werk. Het bordje met VALGORGE waren een aanwijzing om weer terug te gaan naar bed and breakfast. Mijn vermoeden dat ik de achtertuin van Rinell zag klopte niet. Pas verderop zag ik de straat en het ouderwetse tuinhek van het bed and breakfast.

25 september

De aankomst in Largentiere was in bewolkt weer. In het stadje bevond zich behalve een wekelijkse markt ook een apotheek waar Rinell haar gymnastieklessen gaf. Ze zette mijn vriend en mij af vanwaar we in vijfminuten naar de markt konden wandelen.

Eind september was het marktplein met niet meer dan tien kraampjes gevuld. Het kleine stadscentrum was leuker. Een wirwar van straatjes betekende kort wandelen van de ene na het andere souvenirwinkeltje en cafeetjes.

Om twee uur kwam de Fiat Mini van Erik aangereden voor een autoritje naar Caverne Du Pont d'Arc. Een park dat behalve een ondergronds grottenstelsel ook een klein museum en een zalencomplex bevatte. Vlak voor het grottenstelsel genoten mijn vriend en ik van het Belverdere uitzicht.

Bij de ingang van de grotten konden we de Nederlandse audiogids in onze oren horen, want de Franse taal van de echte gids konden we niet verstaan. Een taalprobleempje dat eenvoudig werd opgelost.

Na anderhalfuur zagen we weer het daglicht. In de Fiat Mini zagen we van grote hoogte vele rookwolken van een ontstane brand bij een restaurant. Een kwartier eerder hadden we de Franse brandweer wagen zien voorbij reden. Voor mij gevoel reden we dankzij de ervaring van rijschoolleraar Erik soepeltjes terug naar het bed and breakfast.

26 september

Het tweede stadje had een grotere markt en heette Joyeuse. Voordat mijn vriend de Bar hadden gevonden om te plassen waren we al twee kilometer aan marktkraampjes langsgelopen. Nadien bereikte we ook de cd's en platen verkoopman, wat mij vooral interesseerde. Ik houd van popmuziek.

De korte heuvelwandeling langs huisjes en een kerk deed ons stoppen bij een muziekgebouw. Er werden muzieklessen gegeven. Nadat we na een half uur terugkwamen viel er geen muziek te luisteren. De directrice van de school wilde alleen schoolleerlingen toelaten. We vonden het niet erg.

Rinell zag ons zitten op de trapjes bij het kleine parkeerterrein. Haar besluit de pizza's te betalen was al eerder afgesproken en dus volgden we haar terug naar de grote markt. Ze had het beste voor met ons als weekgasten tijdens de wandelingen.

Haar bed en breakfast bood voor mijn vriend en mij genoeg ontspanning. Het zwembad lag weliswaar vol met verzopen vliegen en spinnen, ik durfde er nog wel met mijn benen. Zo laat in september vond Erik het niet meer nodig de diertjes eruit te scheppen. Het schepnet lag er nog wel, op de houten planken die diende als terras tussen het huis en het zwembadje.

Het zien van de beboste bergwand nodigde uit tot relaxt zitten en een klein drankje te nemen uit wat ze in BOSCH koelkast had staan. Het bewolkte weer was sinds afgelopen zondag veranderd in veel zonneschijn.